Gezond leven is hot. De media staan vol met alarmerende berichten over een lagere levensverwachting door ongezond leven en de dreigende invoering van een vettax. Daarnaast is er een grote diversiteit aan enthousiaste initiatieven voor een gezondere leefstijl. Een goed voorbeeld vind ik ‘Mag ik deze dans van u?’‘.
Read More ›
Iedereen is tegenwoordig zender in organisaties. Centrale woordvoering is een utopie. De ontwikkeling van Internet en social media heeft deze ontwikkeling enorm versneld. Recent onderzoek van SWOCC laat zien dat 1 op de 3 berichten op social media gaan over het werk. Dat biedt ook kansen, mits organisaties zeer bewust omgaan met deze situatie.
Crowdsourcing is de ontwikkeling waarbij individuen en organisaties gaan samenwerken, bedrijven zich openstellen voor de consument, de overheid de dialoog aangaat met de burger. Crowdsourcing is niet nieuw en komt in vele vormen. Zo kan een groot publiek worden ingezet om een product of idee te bedenken. Een bekend voorbeeld is de actie die Lays in 2010 uitzette onder consumenten om een nieuwe chipssmaak te bedenken. Een andere vorm van crowdsourcing is om een massa mensen in te zetten voor het oplossen van een probleem of het bedenken van een slimme toepassing. Van deze laatste vorm maakt de zorg meer en meer gebruik.
Basis voor online reputatiemanagement is de dialoog. Het uitsluitend zenden werkt al lang niet meer. Als een organisatie in crisistijd uitsluitend communiceert via persstatements, dan zal dit de crisis eerder aanwakkeren dan oplossen. Ook in crisistijd is het belangrijk om nadrukkelijk te luisteren naar de online omgeving om bijvoorbeeld te zien waar actie nodig is, wat de perceptie van de crisis is en of communicatie de beoogde effecten heeft. Luisteren -en dus monitoring- is een basisverseiste voor online crisiscommunicatie. Het helpt niet alleen om adequaat te kunnen acteren, maar kan zelfs een versterking van de band met de online community opleveren.
De monitoring kan worden opgedeeld in drie fases:
 Voor de crisis
 Tijdens de crisis
 Na de crisis
Vorige week besteedde Nrc Next aandacht aan de kloof tussen burger en politiek. Interessant artikel. Vier boeken over dit onderwerp werden behandeld, waaronder Gedoogdemocratie van Peter Kanne. Kanne stelt dat politici te weinig in staat zijn om de echte verlangens van kiezers te herkennen en begrijpen. Burgers stemmen radicaler dan vroeger maar dat is vooral een signaalfunctie. Ze hebben geen radicale opvattingen maar willen duidelijkheid. Vooralsnog leidt dit vooral tot verwarring bij politici. De oplossing van Kanne: eerlijkheid. Politici zouden moeten durven communiceren over hun standpunten, inzet en compromissen en liefst op een consistente manier. In mijn opvatting: zeg niet wat je denkt dat de kiezer wil horen maar durf te gaan voor je missie. Dat is de uitdaging voor de huidige generatie politici. Geldt dat ook voor bedrijven? Ongetwijfeld. De vergelijking gaat natuurlijk niet helemaal op maar ik moest aan Kanne denken naar aanleiding van een twitter-initiatief van McDonald’s. Maar weinigen in communicatieland zullen het bericht gemist hebben. Een campagne over de authenticiteit van producten via #meetthefarmers en (breder) #McDStories werd een zeperd. McDonald’s zette in op betaalde tweets om prominentie te krijgen maar haakte snel af toen verbale McDonald’s-haters massaal hun gal over hun ervaringen spuiden. Was het wijs om de campagne naar aanleiding daarvan te stoppen? Niet zo gemakkelijk te beantwoorden maar zeker is dat deze kaping wel voorzien kon worden. Natuurlijk wil je liever niet zo’n toon en inhoud in de conversaties maar afhaken werkt stigmabevestigend met bovendien het risico van nog een leuke metacommunicatierel. De les is natuurlijk weet waar je aan begint en kies je hashtags zorgvuldig. Maar toch ook: als je aan zoiets begint, ga dan voor je missie en durf kwetsbaar te zijn. Er zijn veel meer McDonald’s fans dan haters maar helaas hebben we dat nu niet kunnen zien.
Er is weer een ‘next best thing’ in social media land als we de guru’s mogen geloven: Pinterest. Op het visueel getinte sociale netwerk kunnen gebruikers beeldmateriaal verzamelen op eigen online prikborden (pinnen), foto’s van anderen doorsturen (repinnen) en andere Pinterest gebruikers volgen. Dat allemaal binnen bepaalde categorieën. Leuk weer zo’n nieuw netwerk maar wat is de waarde van Pinterest voor PR?
Tijdens de laatste bijeenkomst van de Social Media Club Amsterdam over Social Media en Musea, was er een opmerkelijke presentatie van een onbekend, maar – zo bleek – niet onbemind Amsterdams museum. Het Greenbox Museum voor moderne Islamitische kunst heeft in zijn korte bestaan al zo’n 250.000 likes weten te bemachtigen. En met relatief weinig geld. Door Moslimlanden als Saoedi-Arabië en Indonesië te targetten waar Facebook advertenties nog erg goedkoop zijn, kan de directeur van het museum voor slechts 1 cent per like zijn fanbase uitbreiden. Soms krijgt hij enkele likes per week, maar vaak genoeg ook golfjes van meer dan 100 likes. Imposante cijfers als je kijkt naar zijn concurrenten: het Rijksmuseum met 5.700, Van Gogh met 28.000 en het Scheepvaart Museum met respectievelijk 3.000 likes.
    
Dit een gastblog van Hugo Stienstra, PR manager bij Monsterboard.nl
Employer branding is niet meer weg te denken in een professionele recruitmentstrategie. Wie nog onbekend is met de term: bij employer branding zorg je ervoor dat huidige en toekomstige werknemers een positieve beleving hebben van jouw organisatie en merk – en dat het liefst ook naar buiten uitdragen. Zeker met het oog op de opkomende arbeidsmarktkrapte is dit een belangrijk aandachtspunt om de juiste kandidaten binnen te halen. PR – in de vorm van free publicity – kan hier een goede bijdrage aan leveren. Het is niet alleen goedkoper, het kan ook nog eens veel geloofwaardiger overkomen.
Als voorbeeld geef ik een krant. Op de linkerpagina staat een gelikte advertentie van bedrijf A dat hierin heel positief over zichzelf vertelt en op de rechterpagina een interview met de directeur van bedrijf B die vertelt waar zijn organisatie voor staat. Wie geloof je? Zeer waarschijnlijk kies je voor bedrijf B. Want dat verhaal is door een derde onafhankelijke partij opgeschreven en is geen zelfbetaalde loftrompet. Het komt daardoor veel eerlijker en krachtiger over. En zo zal het ook door toekomstige kandidaten worden gezien. ‘Wow, een boeiend bedrijf om voor te werken - en de media schrijven er ook nog over!’
Veel bedrijven hebben het op hun verlanglijst staan: thought leadership. Een ambitieuze wens die een behoorlijke investering vergt en om specifieke kennis, focus en consistentie vraagt. Gezien de complexiteit van thought leadership, is het goed om eens aandacht te hebben voor een mogelijk nieuwe visie op dit fenomeen. Want is er in onze huidige manier van denken over communicatie voor veel bedrijven en organisaties niet een heel nieuw veld om te ontginnen? Misschien is het tijd voor de benoeming van thought GUIDANCEship.
De afgelopen weken konden we genieten van het gedoe rond de benoeming van (oud) minister Donner tot Vicepresident van de Raad van State. Of Donner nu wel of niet de juiste man voor de klus is, was minder relevant dan het gevoel van ‘achterkamertjespolitiek’. Keer op keer benadrukte ‘Den Haag’ dat de procedure zorgvuldig was en dat er sprake was van een eerlijk en transparant proces, terwijl eigenlijk niemand dat geloofde. Het hoogtepunt was wat mij betreft het optreden van Mark Rutte tijdens College Tour, waar hij ter plekke Ivo Opstelten belt om hem te laten bevestigen dat de benoeming geen doorgestoken kaart is. En daarmee is voor hem de hele kwestie opgelost.
